Zmiana zwyczajnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dopasowania wielu wycinków życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak dotyczy również edukacji radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, możliwości organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasami największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do powszechnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich okolicznościach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeładowanie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z nierzadko przeznaczonym na odpoczynek i przekształcenie zwykłego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W tak zaistniałych okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale również na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.
Warto sprawdzić: rehabilitacja społeczna.